Campos : les statuts et DICI n°49
Justin Petipeu -  2002-04-15 16:46:23

Campos : les statuts et DICI n°49


Congregatio Pro Episcopis




Decretum de Administratione Apostolica personali "Sancti Ioannis Mariae Vianney"

condenda



Animarum bonum suprema est lex ac finis Ecclesiae, quam Deus voluit ut homines in populi novi foederis unitate salvaret, in suo sanguine constituti; Christus Iesus namque vitam tradidit ut omnes homines congregaret in unam familiam (cfr. Io. 11,52), cuius Ecclesia est "universis et singulis sacramentum visibile huius salutiferae unitatis" (Lumen Gentium, 9).

In plenam Ecclesiae Catholicae communionem recipiens membra Unionis "Sancti Ioannis Mariae Vianney" Camposinae in Brasilia, Summus Pontifex Ioannes Paulus II, suas per Litteras "Ecclesiae Unitas", die XXV mensis Decembris evulgatas, iure agnoscere voluit peculiaritatem Unionis "Sancti Ioannis Mariae Vianney", eandem in congruam iuridicam formam redigens per Administrationis Apostolicae, personalem naturam habentis, constitutionem, cuius fines iidem erunt ac fines dioecesis Camposinae in Brasilia, ut membra composite in Ecclesiae corpus inserta, cooperari possint in Petri Succesoris communione, ad Evangelium diffundendum.

De Summi Pontificis speciali mandato, per Congregationis pro Episcopis decretum, Administratio Apostolica Personalis "Sancti Ioannis Mariae Vianney" constituitur, quae dioecesim solum Camposinae in Brasilia complectitur, quaeque in iure dioecesibus aequatur immediate Sanctae Sedi subiectis.



II Administratio Apostolica personalis "Sancti Ioannis Mariae Vianney" normis iuris communis et hoc Decreto regitur necnon Congregationi pro Episcopis ceterisque Romanae Curiae Dicasteriis, pro cuiusque officio, subicitur.



III Administrationis Apostolicae facultas tribuitur sacram Eucharistiam, alia sacramenta, Liturgiam Horarum ceterasque liturgicas actiones celebrandi secundum Ritum Romanum ac disciplinam liturgicam ad Sancti Pii V praescripta, una cum acommodationibus quas Successores usque ad Beatum Ioannis XXIII induxerunt.

IV Adminstratio Apostolica persoanlis "Sancti Ioannis Mariae Vianney" pastorali curae Administratoris Apostolici committitur, sui veluti Ordinarii proprii, quem Romanus Pontifex ad iuris communis normas nominat.

V Potestas est:

personalis, ita ut in personas exerceri posset quae Administrationis Apostolicae sunt participes;

ordinaria, sive in foro externo, sive interno;

cumulativa, cum dioecesani Episcopi Camposini in Brasilia potestate, quandoquidem homines qui ad Adminstrationem Apostolicam pertinent sunt eodem tempore fideles Ecclesiae particularis Camposinae.

VI § 1. Presbyteri et diaconi qui hucusque ad Unionem pertinent "Sancti Ioannis Mariae Vianney", in Administrationi Apostolica personali incardinantur. Administrationis Presbyterium constituunt presbyteri incardinati. Clerici omnibus ex rationibus ad clerum saecularem pertinent, ideo necessitudinem artae unitatis cum Presbyterio dioecesano Camposino colent.

§ 2. Clericorum incardinatio iuris universalis normis temperabitur.

VII § 1. Administrator Apostolicus, Sancta Sede comprobante, proprium Seminarium habere poterit, ut tirones ad presbyteratum instituantur, quos ad sacros Ordines provehere poterit.

§ 2. Administrator Apostolicus, Sancta Sede comprobante, in Administratione instituta vitae consecratae et societates vitae apostolicae constituere atque simul candidatos ad ea pertinentes ad ordines, secundum iuris communis normas, promovere poterit.

VIII § 1. Administrator Apostolicus ad iuris normam, atque Episcopo dioecesano Camposino rogato sententiam, erigere poterit paroecias personales, ut fidelibus Adminstrationis Apostolicae pastoralis praestetur cura.

§ 2. Presbyteri qui parochi nominantur iisdem iuribus officiisque fruuntur, quae ius commune praescribit, cummulative cum illis qui ad parochos territorii pertinent.

IX § 1. Fideles laici, qui ad hoc usque tempus ad Unionem "Sancti Ioannis Mariae Vianney" pertinent, participes fiunt novae circunscriptionis ecclesiasticae. Qui, agnoscentes se cohaerere cum peculiaritatibus Administrationis Apostolicae personalis, poscent ut ad eam pertineant, suam voluntatem scripto patefacere debent, atque ii in aptum album sunt referendi, quod apud Administrationis Apostolicae sedem servari debet.

§ 2. Eo in albo laici quoque inscribuntur, qui in praesentia ad Administrationem Apostolicam pertinent, iique qui in ea baptizantur.

X § 1. Administratio Apostolica personalis Consilium regiminis instituet, quod saltem sex sacerdotes constituent, cuius erit munia complere quae ius commune Consilio Presbyterali atque Collegio Consultorum tribuit, quorum statuta ab Administratore Apostolico comprobabuntur. Consilium hoc haud extinguetur Administrationis Apostolicae sede vacante.

§ 2. Administrator Apostolicus Consilium Pastorale Administrationis Apostolicae constituere potest.

XI Administrator Apostolicus quinto quoque anno Romam petet visitationis causa ad limina apostolorum atque per Congregationem pro Episcopis ad Summum Pontificem de Administrationis Apostolicae personalis statu relationem exhibebit.

XII Quod ad causas iudiciales in Administratione Apostolica attinet, competens Tribunal erit dioecesis Camposinae, nisi Administrator Apostolicus proprium tribunal erigit, quo in casu, Apostolica Sede comprobante, ei Tribunal secundae instantiae stabiliter constituendum erit.

XIII Administrationis sedes in urbe Camposina locabitur atque princeps erit templum Immaculati Cordis Dominae Nostrae Rosarii Fatimensis.



Romae, ex Aedibus Congregationis pro Espiscopis, 18 Ianuarii 2002.





Ioannes Baptista Card. Re
Praefectus



+ Franciscus Monterisi

A Secretis



__________________________________________

Beaucoup de lecteurs nous demandent des suites de l’“affaire Campos”. L’accord avec Rome a été considéré par certains comme une victoire retentissante, et voilà que l’on n’en entend plus rien. Pourtant, les statuts de l’“Administration personnelle St-Jean-Marie Vianney” ont été rédigés et sont parvenus aux intéressés depuis plus d’un mois. Ceux-ci en avaient promis la publication sur leur site internet. Force est de constater qu’il n’en est rien.

Ces Statuts étant de nature publique et étant venus à notre connaissance, il apparaît bon d’en considérer les éléments principaux.

Les points positifs de ces statuts sont : la possibilité d’administrer tous les sacrements selon les livres liturgiques de 1962 et l’exemption de la juridiction de l’évêque du lieu. Cependant, comme cela est prévu par le droit commun, l’érection d’une paroisse personnelle se fera après consultation de l’évêque. (Cela veut dire que si l’évêque doit être consulté, son accord n’est pas nécessaire.)

Les points négatifs :

• Il est clairement précisé que l’Administration apostolique sera confinée dans les limites du diocèse. Aucune exception n’est prévue. Ce point contredit les promesses orales qui avaient été faites et devrait faire disparaître les centres de messe que les Pères de Campos desservaient hors du diocèse, à moins d’un accord à l’amiable avec les évêques concernés. De plus, aucune possibilité n’est ouverte pour célébrer la messe traditionnelle dans ce grand Brésil qui ne possède que très peu de centres.

• Aucune garantie n’est donnée quant à la succession de Mgr Rangel par un de ses prêtres. Les Statuts stipulent que le Souverain pontife nomme l’Administrateur apostolique, selon les normes du droit commun (§ 4). Cela signifie que le nonce apostolique présente une terna à la Congrégation des Évêques, c’est-à-dire qu’il prépare un dossier sur trois prêtres qu’il a retenus et Rome choisira parmi eux – à moins que la Congrégation ne réclame des dossiers supplémentaires. Le nonce peut retenir tout prêtre qu’il trouvera idoine, dans le diocèse ou dans le pays même. (Il semble qu’à ce jour, les trois dossiers aient déjà été présentés à la Congrégation des Evêques.)

Voilà pour le droit. Dans les faits, l’on peut espérer que durant les premières années, l’application des Statuts pourra se faire de façon honnête. Mais avec le temps la volonté profonde de certaine tendance de la Curie romaine risque bien d’aboutir à l’alignement de l’Administration apostolique sur les principes du concile Vatican II. L’histoire de la Fraternité St-Pierre est malheureusement là pour nous le montrer. Après l’euphorie du début, vinrent les premières difficultés liées à la mauvaise volonté des évêques. (Ce qui ne devrait pas être le cas de Campos, puisqu’ils sont juridiquement indépendants de l’évêque du lieu.) Et, pendant des années, prêtres et fidèles de la Fraternité St-Pierre se plaignirent à Rome de cette mauvaise volonté. Des esprits ouverts et des cœurs conciliants leur donnèrent raison et entretinrent de faux espoirs d’une évolution positive possible… jusqu’à ce que le cardinal Medina mette un terme aux illusions et rappelle le droit commun : celui de la nouvelle messe. Voilà le grand risque de la situation actuelle pour la nouvelle Administration.

Nous ne doutons pas de la bonne volonté des prêtres de Campos. Nous ne doutons pas non plus de la finesse diplomatique du parti romain. Les Statuts définitifs ne leur donnent pas la liberté qui serait nécessaire pour échapper au rouleau compresseur conciliaire.

L’heure n’est pas encore aux accords. Un fossé doctrinal nous sépare d’avec l’Eglise conciliaire issue de Vatican II. Nous avons le devoir marqué par la Providence de continuer à être un signe de contradiction malgré tout le désir que nous avons de voir la fin de cette terrible crise.